Van de voorzitter – Mijn laatste Blog

Ergens in het najaar van 2015 werd ik voor het eerst gepolst om voorzitter van de nieuwe fusievereniging te worden. Hoewel ik vrij snel “ja’” heb gezegd, heb ik de weken erna nog flink getwijfeld of ik het echt wel moest doen. Uiteindelijk overwon de uitdaging om iets moois voor de tennis in Hardenberg te doen het van de angst om te falen. Of het iets gaafs is geworden laat ik aan een ieder over om voor zichzelf te bepalen, maar mij heeft het heel veel gebracht.  Er zullen absoluut mensen zijn die een warmer gevoel hebben overgehouden aan hun oude vereniging dan aan ons nieuwe TCH. TVO en TOGO waren voor sommige mensen een tweede thuis en dat is onvervangbaar, maar ik ben ervan overtuigd dat TCH ook voor velen een nieuw tweede huis is geworden. We wisten op het moment van fuseren dat dingen anders zouden worden Dat was natuurlijk superspannend. Het eerste jaar was dan ook lang niet altijd leuk. Ik heb me zoveel als mogelijk gemengd onder de leden om te proeven wat de sfeer was en dat was behoorlijk pittig. Twee culturen moesten 1 worden en dat gaat niet vanzelf. Wat hier enorm bij heeft geholpen is ons nieuwe park. Een jaar na de fusie hebben we ons prachtige nieuwe tennispark geopend en hadden TVO-ers en TOGO-ers  1 ding gemeen; de trots van het mooiste tennispark van Nederland en een kantine om je vingers bij af te likken.

De dagen van opening waren een groot feest, en op die dagen is eigenlijk TC Hardenberg echt tot leven gekomen. Vanaf die dag is het in 1 rechte lijn naar boven gegaan als je kijkt naar ledenaantal, jeugd, competitieteams, deelname aan activiteiten van de club en sponsoring en onderlinge verbinding tussen alle leden. Uiteraard met als klap op de vuurpijl de bekroning tot vereniging van het jaar afgelopen november. Natuurlijk voelt dat als een kroon op ons werk van de afgelopen jaren. Maar tegelijkertijd is het ook een aftrap om dingen nog beter te doen en vooral niet stil te blijven staan. De basis die we hebben is geweldig, maar er zijn nog genoeg zaken die beter moeten, en daar blijven we aan werken.

Naast al dat positieve nieuws waren er natuurlijk ook moeilijke tijden. Het eerste jaar heb ik persoonlijk als heel zwaar ervaren door allerlei verschillende belangen en meningen. We de afgelopen jaren ook afscheid moeten nemen van (ex-)leden die overleden zijn. Dit heeft me in enkele gevallen ook persoonlijk erg geraakt. Je komt er in die verdrietige gevallen maar weer eens achter hoe fragiel het leven soms is, en dat we moeten genieten van de kleine dingen.  Daarom heb ik in mijn eerste “van de voorzitter” geschreven dat ik hoopte dat iedereen zijn “geluksmomentjes” zou beleven op het tennispark. Ik heb er de afgelopen jaren heel veel gezien. Een ultieme schaterlach, een stille genieter, een mooie bal in de tramrails, kinderen die lachen en plezier maken, Opa’s en Oma’s die met hun kinderen kunnen tennissen op het ouder/kind toernooi. Dit zijn precies die geluksmomenten die ik destijds bedoelde. Heerlijk dat ze er zo talrijk zijn geweest de afgelopen jaren.

Tot slot wil ik in dit laatste blog van de gelegenheid gebruik maken om een aantal mensen te bedanken. Ten eerste alle leden en voormalige leden. Jullie maken de club, jullie zijn de vereniging.  In het bijzonder wil ik alle leden bedanken die op vrijwillige basis van alles voor de vereniging hebben betekend de afgelopen jaren. Ik hoop dat we nog heel lang op jullie kunnen rekenen, want zonder jullie zijn we nergens.

Eén van de redenen dat we vereniging van het jaar zijn geworden, is dat we een vereniging voor iedereen zijn, en tennis zo laagdrempelig mogelijk willen aanbieden. We willen investeren in jeugd en ontwikkeling. Dit kan alleen met de inkomsten die we de afgelopen jaren hebben gekregen uit sponsoring. Ik wil onze trouwe sponsoren hier dan ook heel hartelijk voor bedanken.

Er zijn een aantal mensen heel direct gelieerd aan onze vereniging. Mensen die hun brood verdienen binnen de poorten van ons complex. Ik heb altijd in mijn achterhoofd gehouden dat alles wat we doen, wat we besluiten en uitvoeren invloed kan hebben op de inkomsten van de twee bedrijven die gevestigd zijn op ons park. Namelijk Matchpoint en Vechtdal Tennis. Ik wil Marco, Paul en hun medewerkers bedanken voor een uitstekende samenwerking en de gastvrijheid , professionaliteit en het plezier wat ze ons keer op keer bieden.

Last but not least wil ik de voormalige en huidige bestuursleden van TC Hardenberg bedanken. Ik kan me van jullie allemaal individueel het gesprek herinneren waarin ik je vroeg om een bestuursfunctie te bekleden van de nieuwe fusievereniging.  Of, in een latere fase, als opvolger van één van de startende bestuursleden. Jullie zijn met me in het diepe gesprongen en we zijn als onervaren bestuur gaan pionieren. Natuurlijk hebben we fouten gemaakt maar ik durf te stellen dat we de tennissport in Hardenberg hebben gereanimeerd en dat die nu weer springlevend is . Mensen komen vaak bij mij met de complimenten, ik mag met mijn hoofd in de krant, een prijs in ontvangst nemen of een radio-interview doen, maar de ware kracht lag bij jullie. Hiervoor wil ik jullie uit de grond van mijn hart voor bedanken. Ik wens jullie alle succes met jullie nieuwe voorzitter, en de nieuwe voorzitter met jullie.

Als ik ‘s morgens naar mijn werk richting het westen rijdt, kijk ik altijd over mijn linker schouder als ik aan de boshoek voorbij rijd. Ik zie dan de winddoeken van de club hangen. Zonder uitzondering roept dit dagelijks een gevoel van trots bij me op. Trots op wat we met zovelen hebben opgebouwd en neergezet. Trots op het feit dat we er in geslaagd zijn om van twee verenigingen met al zijn verschillen, één vereniging met een eigen identiteit te maken. Nog steeds met mensen die totaal verschillend zijn, maar waarin iedereen welkom is, en ten allen tijden met respect met elkaar wordt omgegaan.  Meer kun je al als scheidend voorzitter niet wensen.

Mijn dienst zit erop. Het was mij een groot genoegen! Dank voor jullie vertrouwen en tot snel op de tennisbaan.

Marcel